هنوز عاشقم

اما هنوز هم،

قلبم به هوای این روزهای تهران هنوز عادت نکرده است

تو گم شدی و من

هنوز سرگردانم در تو...

به همین سادگی

بیا خودت قضاوت کن ...

اگر می شود ، راه برویم کمی

با نم نم تکرار هوش 15اذری که تو هنوز خاطرت مانده و

مرا به هیچ چیزی ترجیح ندادی...

تو عاشق من شدی من دیوانه ی گریستن در باد ! بذر اشک هایم پای گندم زارها نشست یک شهر ، زندگی مرا در بیراهه ادامه داد ....

من از پیله ی این سگ، از خاطرات سقوط بلوط در بستر خالی زمین نمیترسم.... من از تصمیم کبری تهران و ترامپ، از هوش داعش و اتفاق این همه پس لرزه سرزمینم سومار و خوابیدن در چادر نمی ترسم... نمی ترسم از ماتیک

لواشکت را با من قسمت میکنی

جهان، طعم ترا می دهد...

من آلوده به هذیان کفرآلود آسمانم

باران

به سمت بی سوی چراغ تو می تازد.....

ی وقت هایی دلت واسه خودت می سوزه

ی همیشه هایی وقت هایی هست

که تمام حوصله زندگی را سر می کشی

ی وقت هایی فقط

دلت می سوزه

واسه شنیدن آهنگ قاشق چنگال های خونه همسایه

وقتی جز سکوت چیزی

نفس نمی کشی...

لعنت به فکر انباشته تو در من...

نمیگذارد بنویسم

باید بروم و بقیه سوسک های خانه رابکشم

شاید دوباره برگشتی!!

باید بروم و گریه کنم...